Harmonia Dusz – Mariola Platte, Krzysztof P Nowak

Harmonia, o której mówią Hindusi jest przeżyciem mistycznym,  a czy może nim być  poezja? Niewątpliwie tak, ale to Czytelnicy dopuszczą – bądź nie – do siebie metafizyczne przeżycia po jej lekturze.

         Nawet jeśli poeta pisze o sprawach błahych - jest w tym inne niż codzienne, głębsze postrzeganie rzeczywistości. A w tej antologii - sielankowych  pejzaży czy walentynkowych rymowanek raczej nie ma. Jest za to miłość, cierpienie, postrzeganie Boga, wnikanie w głąb własnej duszy i łaknienie harmonii. Własnej i Wszechświata.

         Prezentowana antologia poezji nie osiągnęła wprawdzie granic poznania, ale ich nikt nie osiągnął, co jest nacudowniejszym dowodem stale zmieniającej się rzeczywistości, jest dowodem pulsującego ŻYCIA .

         Za to zatoczyła spory krąg już powstając. Pisana głównie w języku polskim, zawiera także słowa rosyjskie i hiszpańskie. Inaczej być nie mogło. Na jej stronicach są przecież wiersze Rosjanki, fotogramy Katalończyka, przysłali do niej teksty Polacy mieszkający na stałe na Florydzie, w Irlandii, przebywający czasowo w Szwecji. A przecież te kręgi materialne - w eterze rozgłośni radiowej w Dublinie, na portalach społecznościowych i pisarskich w Internecie, w czasopismach - są w jakiś sposób najistotniejsze, bowiem najłatwiej dostrzegalne dla czytelnika. Są przy tym serdecznym, pulsującym odbiciem tamtych, duchowych fal i przestrzeni, kierujących naszymi krokami, doznaniami i odczuciami.

         Antologia nie mogła zmieścić się na jednym kontynencie, podobnie jak nie zdołała zmieścić się w jednej poetyce, formie, tematyce. Celowo nadaliśmy jej tytuł otwierający tak rozległe obszary. Ludzie dojrzewają, a wraz z nimi towarzysząca temu zjawisku poezja. Ludzie przemieszczają się, odkrywają coraz to więcej tajemnic, odpowiedzi i stawiają coraz więcej nowych pytań...